Het dunnetjes overdoen: door Marijke Plas

Wat mijn vak nou juist zo leuk maakt is het veel kleurenpalet aan verhalen. Natuurlijk heeft ieder stel zijn eigen bagage aan mooie en verdrietige momenten maar soms zit er in het ene verhaal net iets meer emotie dan in het andere.

Zo heb ik inmiddels een aantal herbevestigingen mogen doen, mensen die na een lang huwelijksleven het om diverse redenen nog eens over willen doen.

Terwijl in maart de knoppen weer langzaam in de bomen verschenen werd ik benaderd door Inez, 46 jaar en derde kind uit een talrijk gezin. Haar ouders waren 50 jaar geleden in het huwelijksbootje gestapt met een zak vol zorgen. Zij, destijds als een prille zwangere bruid van 18 jaar en hij marktkoopman en harde werker en nog maar 19 jaar oud. Ze 'moesten 'trouwen zoals dat toen nog heette. De wederzijdse families waren het er totaal niet mee eens, maar verliefd als ze waren voelden ze dat ze een goede keuze maakten. Het werd dus een ja-woord in een ongezellig gemeentezaaltje, in een geleende jurk en een paar zelfgebakken cakes ter verhoging van de feestvreugde.

Nu dus zo'n 50 jaar later bedachten de kinderen dat er nog altijd een rouwrandje rondom die trouwdag zat. Ze staken de koppen bij elkaar en benaderden mij met hun emotionele verhaal. Wat vooral uit het verhaal bleek was trots. Trots op hoe ze het samen hadden gerooid in het leven, een bloeiend bedrijf uit de grond hadden gestampt en zeven kinderen hadden grootgebracht. En nog altijd blij met de keuze die ze zo lang geleden hadden gemaakt.

Toen de vijftigjarige huwelijksdatum werd gevierd met familie en vrienden hadden de kinderen in het geheim voor de nog immer mooie moeder en witte jurk gekocht en voor vader een hoge hoed. En zo verscheen een totaal verrast en aangedaan , 'vers 'bruidspaar voor mijn neus. De speech die ik had voorbereid was door gesprekken met de kinderen gecreƫerd. Aan mij de taak om ze uit de monden van de kinderen te bedanken voor alle mooie jaren, vol anekdotes en emotionele momenten. En volmondig zeiden ze 'ja! 'Op mijn vraag of ze het nog een keer wilde bevestigen. 'Ja ik wil, tot de dood ons scheidt 'voegt de grijze bruidegom liefdevol aan toe.

Marijke Plas - ceremoniespreker en zelfstandig trouwambtenaar

Comments are closed.